Toen dacht ik: hoe leer ik dit nou écht? Hoe word ik goed genoeg om met vertrouwen meer van zulke geweldige ervaringen te beleven op die prachtige wateren waar forellen en andere vissen leven? Via de website kwam ik bij De Poldervlieg terecht. Ik stuurde een mailtje met wat vragen en kreeg uiteindelijk véél meer terug dan ik ooit had verwacht.
Dit zijn mijn vijf redenen waarom deze club zo bijzonder is en waarom ik zonder twijfel meteen opnieuw lid zou worden.

1. Je leert voortdurend nieuwe skills

Binnen een paar weken nadat ik lid was geworden, had de commissie al een vliegbindcursus georganiseerd voor nieuwe leden. Avonden lang werden we welkom geheten bij leden thuis, waar we met veel geduld en vakkennis de belangrijkste technieken leerden om effectieve vliegen te binden.
De club begreep meteen dat dit enorm zou helpen om meer uit zowel de clubavonden als het vliegvissen zelf te halen. En daar offerden mensen vrijwillig hun eigen tijd voor op. Ze hebben echt gevoel voor wat je nodig hebt om beter te worden.
Tijdens clubavonden leren we nog steeds nieuwe patronen en handige vistips. Regelmatig komen er gastbinders langs die weer compleet nieuwe technieken en ideeën laten zien.
Onlangs is er ook een nieuwe castingcommissie gestart om leden verder te helpen met werptechnieken. Daar kijk ik enorm naar uit hopelijk landt mijn vlieg straks wat vaker bij de vis dan in de boom.

2. Deze club zit vol echte ‘fish whisperers’

Ik sta nog steeds versteld van de enorme hoeveelheid kennis die de leden samen hebben.
Van het gedrag van zeebaars en hoe je die het beste vangt, tot de perfecte vlieg voor een lokale snoekbaars en welke lijn je daarbij gebruikt. Van het lezen van stromingen en pools in rivieren tot inzicht in de levenscyclus van insecten en het eetgedrag van vissen.
Die kennis wordt ook nog eens heel open gedeeld.
Veel van deze mannen vangen vrijwel iedere sessie vis niet door geluk, maar door jarenlange ervaring, kennis van de natuur en techniek. En het mooie is: het werkt aanstekelijk. Doordat iedereen kennis deelt, gaan andere leden vanzelf ook meer vangen.

3. De behulpzaamheid van de leden is echt bijzonder

De commissie organiseert regelmatig vistrips en een van de hoogtepunten is het jaarlijkse weekend naar forellenmeer Baggelhuizen.
Daar kun je bijvoorbeeld bellyboats uitproberen. Mijn eerste keer was… interessant. Het waaide hard en met mijn korte, onervaren beflipperde benen kwam ik nauwelijks vooruit. Ik had letterlijk een “stabiliteitsboot” nodig om niet direct terug de kant op te drijven.
Het jaar daarna werd er speciaal toestemming geregeld zodat ik een motortje mocht gebruiken. Daardoor kon ik stabiel vissen en me focussen op waar het echt om draaide: genieten van het vissen. Dat zegt eigenlijk alles over deze club, de mensen doen nét dat stapje extra.
Nog meer voorbeelden? Mensen die speciaal vliegen voor je binden als je ergens interesse in toont. Leden die materialen of spullen uitlenen als je iets mist. Of iemand die even naar je toe loopt om te zeggen waar de vis wél zit als jij niets vangt.
En geloof me: dit zijn nog maar een paar voorbeelden. Je moet het eigenlijk gewoon zelf eens meemaken tijdens een clubavond.

4. Je gaat de natuur op een compleet andere manier beleven

Door vliegvissen ben ik anders naar de natuur gaan kijken.
Ik let nu op stijgende vissen, kleine rimpelingen in het water, insecten die landen, vogels en zoogdieren rondom het water, stromingen in rivieren en de enorme diversiteit aan insecten en hun levenscycli.
Daar heb je niet eens altijd een hengel voor nodig.
Het is een manier van kijken die ik inmiddels ook aan mijn kinderen probeer mee te geven. In een wereld waarin biodiversiteit onder druk staat, zorgt deze sport ervoor dat je die natuur niet alleen bewondert, maar ook wilt beschermen.

5. Het is gewoon ontzettend gezellig

Veilingen, whiskyproeverijen, Chinese buffetten, vriendelijke plagerijtjes en vooral heel veel gezelligheid. Ik heb nog nooit een slechte clubavond gehad of me niet welkom gevoeld tussen de andere leden.
Dus bij deze:
Dank aan alle leden van de Poldervlieg dat jullie deze Schotse dame zo warm hebben ontvangen, geduld hebben met mijn Nederlands (ik ben écht luidruchtiger in mijn moedertaal, beloofd) en van deze club zo’n fijne plek maken.
Toekomstige Poldervlieg-leden… waar wachten jullie nog op?