Mijn vrouw had een idyllisch huisje gevonden, op 400 kilometer rijden van Bergen. Ik typte "Berlingen" in Google en zag tot mijn volstrekte verbazing dat het op een steenworp van de Kyll lag. Toeval bestaat niet. Of het is mij bijzonder gunstig gezindt.

Omdat we eindelijk eens met z'n tweeën op vakantie gingen, nam ik me voor het vliegvissen ondergeschikt te maken. Daarom pakte ik slechts één waadpak, drie hengels, vijf dozen vliegen, een schepnet en ongeveer de complete inhoud van mijn viskasten in.

Zondag hield ik het al niet meer. "Ik ga alleen even kijken," zei ik. Dat is voor een vliegvisser hetzelfde als een alcoholist die "alleen even de wijnkaart bekijkt". Tien minuten later stond ik in de Kyll, zag een forel stijgen en ving kort daarna mijn eerste vis. Na een uur had ik meerdere forellen gevangen én een licht schuldgevoel, want officieel viste ik zonder vergunning.

Maandagochtend moest dus eerst de administratie worden geregeld. Dat begon veelbelovend toen ik ontdekte dat zowel mijn telefoon als mijn verlopen visvergunning ergens onderweg van het autodak waren verdwenen. Wonder boven wonder vonden we beide terug, vlak voordat een boer ze met zijn quad tot moderne kunst had verwerkt.

Daarna volgde de lokale vergunning. Honderd euro armer, maar volledig legaal, kon de vakantie eindelijk beginnen. En ja hoor, we gingen wandelen. Negen kilometer door prachtige bossen. Heerlijk. Tot na het eten de bekende onrust toesloeg.

"Ik ga toch nog heel even."

Dat "heel even" eindigde tijdens het gouden uurtje midden in een explosie van stijgende forellen. Overal insecten, overal ringen in het water en de ene forel na de andere op mijn droge vlieg. Geen eenmalige wedstrijd specimens, maar prachtige beekforellen van zo'n 32 tot 35 centimeter. Achteraf bedacht ik dat dit waarschijnlijk precies de minimum maat was die de lokale vissers hadden laten lopen. Ze houden daar tenslotte wel van een visje op de barbecue.

De rest van de week kreeg een vast ritme: overdag wandelen met mijn vrouw, 's avonds gelukzalig in de Kyll. Iedereen tevreden.

Het bijzondere was misschien nog wel dat ik bijna al mijn ruim 25 forellen ving op één zelf bedachte vlieg (voor zover je dat kunt claimen als je weet hoeveel duizenden patronen er al bestaan). Mijn idee was simpel: een vlieg die niet zinkt, altijd zichtbaar blijft en voor een forel ongeveer alles kan voorstellen wat eetbaar is. Een kruising tussen een meivlieg en een sedge. Blijkbaar hadden de forellen geen moeite met deze kruising die in de natuur niet bestaat.

Zo veranderde een vakantie die nadrukkelijk géén vliegvisvakantie zou worden alsnog in... een vliegvisvakantie. Over twee weken vertrekken we naar de Franse Ardennen. Daar is vissen vanwege de hitte inmiddels verboden. Dus wordt dát waarschijnlijk echt een wandelvakantie. Tenminste... die berg vliegvisspullen gaat voor de zekerheid gewoon weer mee.